Een foutieve vlaktekening bij plaatbewerking is een onderdeel dat op de verkeerde afmeting is gesneden. De plaat is al gevouwen; het is te laat. De berekening van de vlaktekening is volledig gebaseerd op de manier waarop SOLIDWORKS de rek van het materiaal in de vouw inschat. En standaard komt deze berekening niet overeen met uw kantpers.
- Een onjuiste uitvlakking is het gevolg van de berekening van de rek in de vouw, die standaard verkeerd is ingesteld.
- Le K-factor stel de neutrale vezel in; SOLIDWORKS gebruikt standaard 0,5, wat vaak te veel is voor dun staal (liever 0,4).
- Drie methoden: K-factor (snel), marge/verlies bij het vouwen (nauwkeurig maar tijdrovend), tabellen (de meest betrouwbare).
- Maattabel = standaardiseert diktes en radii; vouwtabel = verfijnt de ontplooiing. Beide worden gecombineerd.
- De aanbevolen werkwijze: meet uw werkelijke waarden (3 proefstukken per dikte) en stel uw tabellen op. Een workshop van een halve dag, en meteen de juiste berekeningen.
Wat er in een vouw gebeurt
Wanneer je een plaat buigt, wordt de buitenzijde uitgerekt en de binnenzijde samengedrukt. Tussen beide blijft één laag onbeweeglijk: de neutrale vezel. De ontplooide lengte is de lengte gemeten langs deze neutrale vezel. Het komt erop aan te weten waar deze zich in de dikte bevindt.
Dat is de rol van de K-factor: een coëfficiënt tussen 0 en 1 die de vezel in een neutrale positie plaatst. Bij K = 0,5 bevindt deze zich in het midden van de dikte. De standaardwaarde in SOLIDWORKS ligt rond de 0,5, en dat is nu juist het probleem. De werkelijke positie hangt af van het materiaal, de dikte, de buigradius en het gereedschap. Bij dun staal met een kleine buigradius ligt deze dichter bij 0,4. Als je klakkeloos 0,5 neemt, krijg je een te lange ontplooiing.
De drie manieren om de berekening te sturen
SOLIDWORKS biedt drie methoden, van de eenvoudigste tot de meest nauwkeurige. De K-factor, één enkele coëfficiënt voor het gehele onderdeel: snel, voldoende voor een prototype, onnauwkeurig in de productie.
De buigmarge of het buigverlies (bend allowance / bend deduction): u voert direct de waarde in die voor een bepaalde buiging moet worden opgeteld of afgetrokken. Dit is nauwkeuriger, maar het is omslachtig om dit voor elke buiging afzonderlijk in te voeren.
De tafels. Daar wordt het pas echt serieus.
Vouwtafels versus maattafels
Twee verschillende begrippen die vaak door elkaar worden gehaald. Een buigtabel (bend table) bevat de waarden voor de marge, het verlies of de K-factor, afhankelijk van de straal, de dikte en de hoek. SOLIDWORKS voert interpolatie uit tussen de lijnen. Dit zorgt voor een nauwkeurige ontplooiing over een hele reeks buigingen.
Een diktetabel (gauge table) zorgt voor standaardisatie van uw plaatdiktes: voor elke dikte worden de dikte, de standaard buigradius en de K-factor aan elkaar gekoppeld. U kiest staal van kaliber 12 en alle juiste parameters worden in één keer ingesteld. Zo worden fouten in de dikte voorkomen en werkt het hele team met dezelfde waarden.
Beide vullen elkaar aan: de maattabel geeft de toegestane materialen en diktes aan, terwijl de buigtabel de berekening van de ontplooide afmetingen verfijnt.
Waar ze leven, en waarom je ze zelf zou moeten bouwen
De bestanden zijn Excel-bestanden en bevinden zich in de installatiemap, in de mappen „SOLIDWORKSlangfrenchSheet Metal Gauge Tables“ en „Sheet Metal Bend Tables“. De meegeleverde modellen zijn algemeen van aard. Ze houden geen rekening met uw pers, uw gereedschap of uw materiaal.
Mijn standpunt is duidelijk: of u nu intern vouwt of bij een vaste onderaannemer, meet uw werkelijke waarden en stel op basis daarvan uw tabellen op. Drie proefstukken per dikte, een vouw met een bekende hoek: u meet de werkelijke ontvouwing en berekent daaruit de K-factor. Een halve dag werk in de werkplaats. Daarna kloppen uw vlakke patronen meteen vanaf de eerste poging, en hoeft u de platen tijdens de montage niet meer bij te snijden.
Zolang u de standaard K-factor van 0,5 aanhoudt, moet u handmatig, stuk voor stuk, compenseren. Dat werkt prima, totdat iemand op een dag vergeet te compenseren.
Bent u bezig met het opzetten van een plaatwerkproductielijn in SOLIDWORKS? Bespreek dit met onze CAD-ingenieurs.
Veelgestelde vragen
Waarom klopt mijn SOLIDWORKS-uitleg niet?
Omdat de uitvouwing wordt berekend op basis van de standaard K-factor (ongeveer 0,5), die niet overeenkomt met uw kantpers of uw materiaal. Het resultaat is een uitvouwing die te lang of te kort is.
Wat is de K-factor?
Een coëfficiënt tussen 0 en 1 die aangeeft waar de neutrale vezel zich in de dikte van de plaat bevindt. Bij 0,5 bevindt deze zich in het midden; bij dun staal met een kleine straal ligt deze eerder rond 0,4. Deze positie bepaalt de lengte van de ontplooiing.
Wat is het verschil tussen een vouwtafel en een kalibratietafel?
De buigtabel geeft de waarden voor de marge, het verlies of de K-factor weer op basis van de straal, de dikte en de hoek, en SOLIDWORKS voert interpolatie uit tussen de regels. De maattabel standaardiseert uw plaatdiktes en stelt in één keer de dikte, de standaardradius en de K-factor in. Beide worden gecombineerd.
Waar vind je de plaatbewerkingstabellen in SOLIDWORKS?
Dit zijn Excel-bestanden in de installatiemap, onder de mappen „Sheet Metal Gauge Tables“ en „Sheet Metal Bend Tables“. De meegeleverde sjablonen zijn algemeen van aard: ze houden geen rekening met uw pers, uw gereedschap of uw materiaal.
Hoe krijg je vanaf de eerste poging nauwkeurige platte tekeningen?
Bepaal uw werkelijke waarden: drie proefstukken per dikte, een vouw met een bekende hoek; u meet de werkelijke ontplooide oppervlakte en berekent daaruit de K-factor. Op basis daarvan stelt u uw tabellen op, in plaats van stuk voor stuk handmatig te corrigeren.
In dezelfde reeks: symmetrieën in SOLIDWORKS en 3D-schetsen onder de knie krijgen.
